20160510_1836323

Linzensalade met balsamicotomaatjes uit de oven & gorgonzola

De Ottolenghi-hype is wel zo’n beetje voorbij, las ik laatst ergens. Waar zijn kookboeken Plenty en Plenty More niet aan te slepen waren, valt de verkoop van het nieuwe NOPI tegen. En toeval of niet, ik zie NOPI inderdaad al een paar weken schijnbaar onaangeroerd op de kookboekentafel liggen bij m’n plaatselijke bieb.
Zelf ben ik ook nog niet in de verleiding gekomen het boek mee te nemen. Misschien is het een kwestie van verzadiging: Yotam Ottolenghi voorziet je in zijn vorige kookboeken al van zo’n berg heerlijke, maar gecompliceerde recepten, dat je voorlopig vooral denkt OK IK SNAP HET DIT WAS GENOEG LAAT ME MAAR EVEN. I don’t need more of his recipes, I’ve already got plenty, zeg maar – om er even een flauwe woordgrap in te gooien.

20160412_191914

Ontheiligde salade Niçoise (maar eigenlijk gewoon beter)

20160412_191914
Tonijn in blik is net kattenvoer, vinden jullie niet? Vooruit, op de juiste manier verwerkt in Goed Voedsel valt het nog wel te eten, maar ik ga niet voor m’n plezier zo’n blikje leeglepelen. (Sylvia Witteman schreef ooit een geweldige column over tonijnstukken in blik op WATER ipv olie – de horror.)

Vooruit, een tonijnsteak op z’n tijd vind ik ontzettend lekker. Maar omdat sommige soorten zo overbevist zijn dat ze dreigen uit te sterven, probeer ik over het algemeen tonijn op m’n bord te vermijden.

Maar ja, dan vraagt je lief om salade Niçoise. Daar moet toch tonijn in?

20160411_193531[1]

De lekkerste lasagne met courgette en zachte geitenkaas

Gemiddeld één keer per jaar heb ik een onverklaarbare craving naar pakjes&zakjesvoer. Burrito’s bijvoorbeeld, die maakte mijn stiefvader vroeger altijd. Of lasagnette; dat aten we echt nóóit dus ik heb geen idee waar die hunkering vandaan komt. Plots heb ik dan zin in dat specifieke sausje-met-smaakversterkers, het perfect gefabriceerde smakenpalet van suikers-vetten-eiwit, het gemak waarmee je zo’n maaltijd-zonder-extremen naar binnen hapt. Gelukkig gebeurt dat dus maar één keer per jaar. De rest van de tijd maak ik gewoon lekker zelf lasagne.