20160411_193531[1]

De lekkerste lasagne met courgette en zachte geitenkaas

Gemiddeld één keer per jaar heb ik een onverklaarbare craving naar pakjes&zakjesvoer. Burrito’s bijvoorbeeld, die maakte mijn stiefvader vroeger altijd. Of lasagnette; dat aten we echt nóóit dus ik heb geen idee waar die hunkering vandaan komt. Plots heb ik dan zin in dat specifieke sausje-met-smaakversterkers, het perfect gefabriceerde smakenpalet van suikers-vetten-eiwit, het gemak waarmee je zo’n maaltijd-zonder-extremen naar binnen hapt. Gelukkig gebeurt dat dus maar één keer per jaar. De rest van de tijd maak ik gewoon lekker zelf lasagne.

IMAG4926

Eva’s Risotto (op z’n Suus)

Het is op de kop af 5 jaar geleden dat Eva en ik elkaar voor het eerst zagen. We kenden elkaar al jaren via de blog- en forumwereld en op een dag moest het er maar eens van komen: een meet-up in real life.

Wie wel eens iemand via internet ontmoet heeft, weet dat zoiets best spannend is. Klikt het wel, vindt de ander mij wel net zo leuk en aardig als op het scherm, is het zo leuk als ik hoop dat het is? Je weet maar nooit, en soms valt het tegen.

Maar in dit geval had ik me om niets zorgen gemaakt. In no-time kreeg ik een glas wijn in m’n handen gedrukt en daarna dirigeerde Eva me naar de keuken, waar ik risotto-kookles kreeg van een doorgewinterde expert. ‘Officieel moet er één klein glaasje wijn in,’ zei ze schouderophalend, ‘maar meer is beter toch?’

Wraps met kruidige bonenfalafel en rauwkost

Wraps met kruidige bonenfalafel en rauwkost

Ik schreef het maandag al: nu ik in Amsterdam woon en fulltime werk, eet ik veel minder vaak samen met vrienden. Des te meer waardeer ik de dagen dat ‘t wel gebeurt. Zoals afgelopen dinsdag, toen ik na mijn werk in de trein naar Leiden stapte voor een eetdate met vriendinnetje I. Haar ken ik al sinds ik in 2009 begon met studeren (ofwel: we go waaaaay back ;)). En hoewel er ook tijden zijn geweest dat we elkaar weinig zagen – zij een jaar in Australië, ik vijf maanden in Taiwan – heeft dat onze vriendschap niet in de weg gestaan.

Groene curry (met een beetje smokkelen)

Groene curry (met een beetje smokkelen)

OK jongens, opgelet: in dit recept ga ik smokkelen. Dat zit zo. Niet voor niets staat de kop ‘echt eten’ boven dit blogje: op EAT wil ik laten zien hoe makkelijk & heerlijk het is om recepten te maken met pure ingrediënten, dus zonder pakjes en zakjes.

Maar ik zal het eerlijk toegeven: soms ben ik een beetje lui. Je zou het gemakzuchtig kunnen noemen. Ik heb welgeteld 1 keer in mijn leven zelf groentebouillon getrokken en ben dus groot fan van bouillonblokjes. Liefst biologische van Zonnatura, dat dan weer wel.